Χωρίς κάρτα διαπίστευσης κι εγώ! Καλύτερα έξω με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που περιμένουν να διαπιστευθούν επί ώρες, παρά μέσα στην αίθουσα του συνέδριου-παρωδία.
Συγχαρητήρια στα αδιαμφισβήτητα “υπεύθυνα” όργανα που είχαν την ευθύνη της διοργάνωσης.
Λιποθυμίες, εκνευρισμοί, θυμός και οργή όχι μόνο των αποκλεισμένων συνέδρων αλλά και αυτών που δεν μπορούν να μπουν ακόμη στην αίθουσα.
Αλλά κατά τα λοιπά, το συνέδριο εξελίσσεται δημοκρατικά! Ντροπή!