Η
Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών τιμά τους ανθρώπους που, με αυταπάρνηση και αφοσίωση, κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο.
Όμως δεν μπορεί να μιλάμε για «γιορτή» όταν οι εκπαιδευτικοί καλούνται να υπηρετήσουν τη δημόσια παιδεία υπό συνθήκες επισφάλειας, με ανεπαρκείς μισθούς, χωρίς εργασιακή σταθερότητα και χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. απαξιώνει συστηματικά το δημόσιο σχολείο: συγχωνεύει τμήματα, αφήνει κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, κρατά τους αναπληρωτές σε διαρκή ομηρία, στερεί από τις μητέρες το δικαίωμα στην 9μηνη άδεια και αφήνει χιλιάδες μαθητές χωρίς παράλληλη στήριξη.
Την ίδια ώρα ενισχύει την ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ τα δημόσια σχολεία στηρίζονται σε χορηγούς και στις τσέπες των γονιών. Δημιουργείται έτσι ένα εκπαιδευτικό σύστημα δύο ταχυτήτων: ένα υποβαθμισμένο και φτωχό για τους πολλούς, κι ένα σχολείο-βιτρίνα για τους λίγους και προνομιούχους – αυτή είναι η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Στην Ελλάδα της επισφάλειας, της υποχρηματοδότησης και της απαξίωσης του δημόσιου αγαθού, οι εκπαιδευτικοί είναι οι σιωπηλοί πυλώνες της δημοκρατίας. Δεν ζητούν προνόμια — ζητούν Σεβασμό, Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια!