Κατέθεσα Ερώτηση και Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων, μαζί με άλλους 9 Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, σχετικά με το ζήτημα των αυθαίρετων διεκδικήσεων εκτάσεων στην περιοχή «Τσέσμα» του Δήμου Λεβαδέων από την Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς.
Οι εκτάσεις αυτές είχαν παραχωρηθεί από την Ι. Μονή στο Υπουργείο Γεωργίας το 1952 και διανεμήθηκαν το 1957 σε ακτήμονες καλλιεργητές, οι οποίοι έκτοτε νέμονται, κατέχουν και καλλιεργούν αυτά τα αγροκτήματα. Μέχρι και την προανάρτηση των κτηματολογικών πινάκων και διαγραμμάτων από το Γραφείο Κτηματογράφησης του Δήμου Λεβαδέων το 2020, η Ι. Μονή ουδέποτε είχε προβάλει αξιώσεις επί των εκτάσεων στη συγκεκριμένη περιοχή. Τώρα, όμως, ισχυρίζεται ότι διαθέτει δικαιώματα, τα οποία τις είχαν παραχωρηθεί -σύμφωνα με του ίδιους ισχυρισμούς- με σουλτανικό φιρμάνι.
Αποτέλεσμα αυτών των όψιμων διεκδικήσεων είναι η αναστάτωση της τοπικής κοινωνίας.
Ζήτησα από τους συναρμόδιους Υπουργούς να επιληφθούν του θέματος καθώς και να καταθέσουν τα σχετικά έγγραφα.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Ερώτησης και της Αίτησης Κατάθεσης Εγγράφων:
ΕΡΩΤΗΣΗ & ΑΚΕ
Προς τους κ.κ. Υπουργούς Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Θέμα: «Αυθαίρετες διεκδικήσεις εκτάσεων στην περιοχή Τσέσμα Δήμου Λεβαδέων από την Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς»
Κατόπιν της προανάρτησης των κτηματολογικών πινάκων και διαγραμμάτων από το Γραφείο Κτηματογράφησης Δήμου Λεβαδέων και εν όψει της τελικής ανάρτησης, η Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς προχώρησε το 2020 στην προβολή αξιώσεων επί εκτάσεων που βρίσκονται στην περιοχή «Τσέσμα», εντός των ορίων του Δήμου Λεβαδέων.
Οι συγκεκριμένες εκτάσεις, οι οποίες ανήκαν στην Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, παραχωρήθηκαν από αυτήν στο Ελληνικό Δημόσιο το 1952. Συγκεκριμένα, με το άρθρο 104 του Συντάγματος του 1952 προβλέφθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση ή εκμίσθωση των αγροτικής φύσεως κτημάτων των ευαγών ιδρυμάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία θα ρυθμιζόταν με πολιτειακή πράξη κοινού νομοθετικού περιεχομένου. Σε εκτέλεση της συνταγματικής αυτής επιταγής εκδόθηκε το Ν.Δ. 2185/1952 (ΦΕΚ Α 217/15-08-1952) «περί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως κτημάτων προς αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών». Σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 36 και 37 του Ν.Δ., καταρτίσθηκε μεταξύ του Δημοσίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος η από 18-9-1952 Σύμβαση, που κυρώθηκε με το από 269/8-10-1952 Β.Δ. (ΦΕΚ 289/8-10-1952, τ. Α΄), με την οποία παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Δημόσιο (Υπουργείο Γεωργίας), έναντι ανταλλάγματος, για την αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών και κτηνοτρόφων, καλλιεργούμενες ή καλλιεργήσιμες εκτάσεις (αγροί, βοσκότοποι κλπ), ανήκουσες στην εκκλησιαστική εν γένει περιουσία, οι οποίες προσδιορίζονται κατ’ έκταση, είδος, τοποθεσία ή περιφέρεια στους συνημμένους στη Σύμβαση πίνακες, ενώ σε ιδιαίτερους πίνακες, συνημμένους επίσης στην ίδια Σύμβαση, προσδιορίζονται και οι παραμένοντες στην Εκκλησία της Ελλάδος καλλιεργούμενοι ή καλλιεργήσιμοι αγροί και βοσκότοποι.
Σύμφωνα με τους συνημμένους πίνακες αγρών και λιβαδιών («Πίνακας Α»), που εμπεριέχονται στην Σύμβαση, και αφορούν τις παραχωρούμενες εκτάσεις από την Εκκλησία προς το Δημόσιο, η Ι. Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς είχε στην κατοχή της μία έκταση στην περιοχή «Μπαμπλάκι Αρβανίτσα Κουκαρίου», εκτάσεως 30.000 στρεμμάτων, την οποίο παραχώρησε ανάμεσα στα υπόλοιπα στο Υπουργείο Γεωργίας. Επίσης, σύμφωνα με τους συνημμένους πίνακες αγρών και λιβαδιών («Πίνακας Γ»), που εμπεριέχονται στην Σύμβαση, και αφορούν τους αγρούς και τα λιβάδια που παραμένουν στην κυριότητα της Εκκλησίας μετά την παραχώρηση, η Ι. Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς είχε πλέον στην κατοχή της: (α) έναν αγρό πέριξ της Μονής εκτάσεως 36 στρεμμάτων, (β) έναν αγρό στη θέση «Σουργιές Χελίων», εκτάσεως 36 στρεμμάτων και (γ) ένα χερσολίβαδο στη θέση «Σουργιές Φίκιζα Χελίων» εκτάσεως 7 στρεμμάτων.
Οι εκτάσεις που αφορούν την περιοχή «Τσέσμα» περιλαμβάνονται στην παραχωρηθείσα έκταση των 30.000 στρεμμάτων. Το έτος 1957 παραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Γεωργίας σε ακτήμονες καλλιεργητές της περιοχής, βάσει συμπληρωματικού πίνακα διανομής που εξέδωσε το Υπουργείο και ο οποίος συνοδευόταν από το αντίστοιχο τοπογραφικό διάγραμμα της έκτασης, στο οποίο φαίνονταν αριθμημένα τα τεμάχια και το όνομα του καλλιεργητή που το λάμβανε.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών οι ακτήμονες καλλιεργητές, νέμονται, κατέχουν και καλλιεργούν αυτά τα αγροκτήματα, έχουν γίνει μεταβιβάσεις σε τρίτους, έχουν